“Bir 28 Şubat Yazısı: “Ömer” Koyacaktık Adını

0
73
views

Bindik kızımla beraber. Direksiyonunu çevirdik, kornasına bastık, vites koluyla oynadık,torpido gőzünü açtık,çalıştırdık, stop ettik…Derken başka bir araba göründü bahçe kapısının önünde. Tekrar kızımı kucağıma alıp gittim yanlarına. Bahçe kapısını açtım, girdiler içeri. Üç kişiydiler. Kravatlı ve takım elbiseliydi üçü de. Arabadan indiler, ellerinde birer ‘müfettiş çantası’ ile yaklaştılar yanıma. “Hoş geldiniz” dedim.

Hoş gelmemişlerdi .

Bir Mehmet Sezer dahil 16 kişi, çocuk ve ayakta duran insanlar görseli olabilir

“Öğrenciler nerede?” dedi içlerinden “milliyetçi muhafazakar” olanı.

“Yemekteler” dedim. “Yoksa öğleden sonrayı tatil mi ettin!” dedi.

“Zilin çalmasına daha yirmi beş dakika var, gelirler.” dedim.

Okula doğru yöneldiler üçü birden. Sınıfında bir gün sonrasının planlaması ile meşgul olan eşim de sesleri duymuş, kapıya çıkmıştı.

“Bu kıyafetle mi öğretmenlik yapıyorsun?” diye çıkıştı “milliyetçi muhafazakar” olan müfettiş.

“Hoş geldiniz.” diye karşılık verdi eşim, hoş gelmediklerini bile bile.

Cumhuriyetin temel ilkelerinden,yasalardan, yönetmeliklerden baş örtüsü ile öğretmenlik yapmanın “suç” olduğuna dair maddeler sıraladılar peş peşe. Eşim, Allah’ın kanunlarının her türlü “kul yapımı” kanunun üstünde olduğunu anlatıyordu ki,

“Uzatmaya gerek yok!” diye kestirip attı milliyetçi muhafazakar müfettiş;

“Başını açacak mısın açmayacak mısın?”

Yaklaştım yanlarına; gözlerimi gözlerine diktim;

“Açmayacak!” dedim.

Geçtiler içeri. Tutanak tuttular; kanunlara, yönetmeliklere atıflarda bulunarak.

Başörtüsü suçunun(!) yanına başka suçlar(!) ekleyip soruşturma başlattılar…

Hamileydi eşim…
Üç gün sonra düşük yaptı…
‘Ömer’ koyacaktık adını…
Kendi ellerimle mezarlığa götürüp toprağa bıraktım…

28 Şubat…
Derin acılar ve hesabı görülmemiş intikamlar bıraktı mahşer gününe…

Oysa iki yıl öncesinde, herkes il veya ilçe merkezlerinde çalışabilmek için “torpil” peşinde koşarken biz, Milli Eğitim Müdürlüğüne kadar gitmiş, “Kimsenin gitmek istemediği en ücra köy neresi ise bizi oraya verin.” diye ricada bulunmuştuk. Okulun küçücük lojmanında çekirdek ailemiz, öğrencilerimiz ve köy halkıyla küçük ama mutlu bir dünya kurmuştuk kendimize. İnancımıza, oralarda karışan olmaz diye ummuştuk.

Perşembenin gelişi çarşambadan belliydi aslinda. 12 Eylül 1980 sonrası Kenan Evren ve avanesi Ülkücüler ve aşırı sol gruplar üzerinde “insan” olanın yapmayacağı işkence metotlarını uygulamışlar, ayakta kalanları cezaevlerine doldurmuşlardı. Böylece yetmiş sekiz kuşağının gençliği hapislerde çürürken onlar, ideolojik düşünce ve aksiyonerlikten uzak bencil, hedonist, concon bir gençlik inşasına giriştiler.

Adına da “Transformasyon Kuşağı” dediler. Fakat tutmadı, tutturamadılar.

Cezaevinden çıkar çıkmaz “On iki Eylül öncesinin kavgası bir daha geri gelmesin, fakat o günlerin fedakarlığı, samimiyeti, idealizmi başımızın tacıdır.” diyerek ilk tepkiyi Muhsin Yazıcıoğlu verdi. Sonra yasaklar kalktıkça partiler, vakıflar, dernekler tek tek yeniden açılmaya ve serpilmeye başladı. Ülkücü Hareket ve Milli Görüş hareketine mensup tabana hitap eden onlarca gazete ve dergi yayın hayatına girdi. Tabulaştırılmış bir çok konuyu inceleyen, irdeleyen, sorgulayan kitaplar yazıldı. Milliyetçilik ve Müslümanlık referansli partiler bu ortamda hızla sempati alanlarını genişlettiler.

12 Eylül İhtilali sonrasını planlayanlar tarafından ihdas edilen %10 barajı 1991 seçimlerinde üç “milli” partinin (RP,MCP,IDP) güçlerini birleştirmeleriyle aşılmış, dava partileri ihtilal sonrası ilk kez Mecliste temsil imkanı yakalamışlardı. Sonrasında çok sesli, çok renkli bir Meclis ortaya çıktı. Darbenin getirdiği yasaklar, Batı’ya bağımlı dış politika, Atatürkçülük maskesi altında uygulanan İslam düşmanlığı, hiçbir külfet karesinde fotoğrafı dahi bulunmayan kan emici elitler…Artık hepsi bizzat milletin vekilleri tarafından sorgulanıyordu.Militarist, laikçi elitlerin durduğu yerden bakınca gidişat hiç de iç açıcı değildi doğrusu.

1993 yılına gelindiğinde “Neler oluyor” dedirten “organize” ve acı olaylar yaşandı peş peşe. Uğur Mumcu suikastı ile, Eşref Bitlis ve Adnan Kahveci kazaları(!) ile, Madımak yangını ile, Başbağlar katliamı ile, şiddetini artıran PKK saldırıları ile adeta toplumdaki farklı kesimlerin sinir uçları harekete geçirildi. Anarşi ve kaostan beslenen darbe heveslileri 28 Şubat’a giden yolun taşlarını birer birer döşemeye girişmişlerdi.

1995 yılı sonunda yapılan genel seçimlerde Refah Partisi en yüksek oyu alarak en fazla milletvekili çıkaran parti olmuş, Büyük Birlik Partisi ise ANAP ile ittifak yaparak girdiği seçimden sekiz milletvekili ile çıkmıştı. Muhsin başkan ve arkadaşları seçim sonrası vefa gereği Anavatan Partisinden hemen istifa etmediler. Muhsin Başkan, ülkenin RP- ANAP koalisyonu tarafından yönetilmesini arzuluyordu. Bu arzusunu dönemin ANAP Genel Başkanı Mesut Yılmaz’a ifade ettiğinde Mesut Yılmaz; “Askerler istemiyor.” diyecekti. Muhsin Başkan’ın; “Askerin yeri kışlasıdır. Sen hükümeti kur, sonra da seçilmişlerin işine burnunu sokan hangi asker ise onu görevden al!” demesine rağmen korkularını yenemedi Mesut Yılmaz.

7 Temmuz 1997 tarihinde Refah Partisi ve Doğru yol Partisi koalisyonu güvenoyu için Meclis’in huzurundaydı.Kürsüye çıkan Muhsin Başkan “Size ‘Müslümanların iktidarını engellediler’ dedirtmeyeceğiz.” diyerek kurulan hükümete desteğini açıklarken Necmettin Erbakan tarafından ayakta alkışlanıyordu.Büyük Birlik Partisinin sekiz milletvekilinin oyu olmaksızın hükümet kurulamıyor olmasına rağmen o, hiçbir karşılık istemeden her türlü tehdit ve şantaja delikanlıca karşı koymuş ve milli iradenin yanında yer almıştı.

28 Şubat sürecinin üç önemli kesitinde yiğitçe duruşuyla bir yandan cuntacıların tekerine çomak sokarken bir yandan da yarınların Türkiye’sine üç büyük “Kahramanlık Destanı” armağan etti Muhsin Başkan

1-Bir gün Meclis’teki odasının kapısı tıklatıldı Muhsin Başkan’ın. Gelen bir milletvekiliydi. Kısa bir hoşbeşten sonra ağzındaki baklayı çıkardı:

“Muhsin bey, herkes sizi çok seviyor ancak bazı çevreler hükümete verdiğiniz destekten rahatsızlar.” Muhsin Başkan:

“Eğer bizim sekiz oyumuz bu hükümetin kurulmasına yetiyorsa biz de gider o sekiz oyu milli iradeden yana kullanırız.” dedi. Muhatabı israrcıydı.Mutlaka ikna etmesi konusunda uyarılarak gönderilmiş olmalıydı. “Muhsin bey” dedi. “Bu adamlar sıradan insanlar değil iki kilometreden adamı alnının ortasından vuracak silahları var.”...Haddi aşmıştı. Ayağa kalktı Muhsin Başkan.Muhatabının yakasından tuttu. “Benim adım Muhsin Yazıcıoğlu.Bana baskı sökmez. Git, o seni buraya gönderenlere söyle,ben adamın iki metre yakınına kadar giderim, kafasına sıkarım!”…

2-30 Ocak 1997’de RP’li Sincan Belediyesi “Kudüs Gecesi” tertiplemiş, bu geceye İran’ın ve bazı İslam ülkelerinin büyükelçileri de katılmıştı.3 Şubat günü Devlet Güvenlik Mahkemesi konu ile ilgili soruşturma başlattı.4 Şubat günü ise 20 tank ve 15 zırhlı araç Sincan caddelerinde yürütülerek seçilmiş hükümete gözdağı verilmek istenmişti.

Dönemin kudretli generali Çevik Bir, “Demokrasiye balans ayarı yaptık” derken tarihe mal olan açıklama yine Meclis’in en delikanlı milletvekili Muhsin Yazicioğlu’ndan geldi: “Namlusunu millete çevirmiş tanka selam durmam!”

Milletin tanklarının namlusunu milletin değerlerine çevirmekten çekinmeyen güçler milli iradeyi susturmaya kararlıydılar.28 Şubat 1997’de dokuz saat süren Milli Güvenlik Kurulu toplantısı sonunda yirmi maddelik bir bildiri yayınlandı ve uygulanmasi için hükümete iletildi.Laiklik ve irtica vurgusunun hakim olduğu bildiri ile aslında Refah Partisine alenen ve cebren “İddialarının tamamından vazgeçmez ve sana oy veren dindar halkın değerlerine savaş açmazsan biz de senin hükümet etmene izin vermeyiz.” deniliyordu. Muhsin Başkan “İmzalamayın” dediği halde hükümet mensupları gerekli dik duruşu sergileyemedi.

3-Muhsin Başkan Refahyol hükümetinin muktedir iktidarına izin verilmeyeceğine kanaat getirmiş, ordu içindeki bir grubun Türkiye’yi Suriye’deki baas rejimine benzer bir diktatörlüğe mahkum etmek istediklerine dair duyumlar almıştı.12 Haziran 1997 günü Başbakanlık binası önünde gazetecilere şu açıklamayı yaptı: “Türkiye İran olmayacaktır, Türkiye Cezayir olmayacaktır. Fakat Türkiye’nin Suriye olmasına da biz müsaade etmeyeceğiz.”

28 Şubat Postmodern Darbesini hayata geçiren bir avuç cuntacı “brifingci yargıçlar”dan, iki yüzlü politikacılardan, her devirde suyun üstünde kalmayı başaran “Beyaz Türkler’den ve şakşakçı medyadan aldıkları güçle sürecin bin yıl süreceği vehmine kapılmışlardı. Tankların namlusunu doğrudan Büyük Türk milletinin bu topraklardaki varlik sebebi olan bin yıllık değerlerine doğrulttular. İmam Hatiplere, Kur’an kurslarına uzandı namlulardan çıkan mermiler. Üniversitelerdeki, kamu kurum ve kuruluşlarındaki bacıların, “vatana kurban olsun diye” ellerini kinalayarak evladını askere uğurlayan anaların baş örtüsüne uzandı. Ve, memleketin ücra bir dağ köyünde öğretmenlik yapmaya çalışmaktan başka bir hesabı olmayan eşimin başındaki örtüye bile uzandı postmodern darbenin tanklarının namlusu…

Şehit Muhsin Yazıcıoğlu’nun delikanlı duruşu belki zulümlere engel olmaya yetmedi. Fakat 15 Temmuz 2016 gecesi yine böyle bir meş’um darbe girişiminde sokaklara dökülen milyonlarca insanın dilinden karanlığı yırtarak geceyi aydınlatan bir cümle yankılanıyordu: “Namlusunu milletine çevirmiş tanka selam durmam!”

 

Mehmet SEZER

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here