UZAKLAR

UZAKLAR

Pişmanlık dolu sonbahara attım adımlarımı..
Yollar mı eski, yapraklar mı.
Önümü kesen, sokaklar mı 
Yoksa gitmek istemediğim uzaklar mı…

Rüzgar pişmanlıkla esiyor şimdiden.
Ayaklarım geri gidiyor kendinden
Ufuk çizgisine bedel bir çizgiden
Dönesim geliyor uzaklar..

Yonulmuş ağaç kabuklarıyla 
Konuşmaya başladım havayla suyla
Kulağıma gelen her fısıltıyla 
Dönesim geliyor uzaklar

Bohça yapmak zor geldi yolcu gibi
Gitmek dipsizlerden bir kuyu dibi
Hapisten çıkan mahkumlar gibi
Dönesim geliyor uzaklar

Hasret çekmem ben çekemem
Gurbet nedir hiç bilemem
Artık takatim kalmadı gidemem
Dönesim geliyor uzaklar..

Yolcuya makbul eder duayı yaradan
Ona el aç denizden veyahut karadan
Bense işte tam buradan
Dönesim geliyor uzaklar 

Ayaklarım götürmüyor artık beni
Gözlerim takip ediyor geriyi
Köyün çıkışındaki yoldan beriyi
Dönesim geliyor uzaklar 

Resul PINAR

Yazımızı sosyal medyada paylaşın:
0

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir