MEVLA

Paylaşın:

MEVLA

Birgün başaşağı çıkarken bu düzlükleri
Oturup soluklanmadım.
Havanın perişanlığı ellerimde boğuldu.
Adımlarım köreldi geceye, geceye koştum.
İçinde katranlar dolu o geceye.
Rüyalar gördük, hayra yorduk.
Ama nafile.
Bulutların üstünde seyrek bakışlarım olsa yeterdi.
Yeterdi ,
Ömrümde bir kez göz kapaklarıma yıldızların gölgesi değse.
Evvelki günlerim bedbah olsa da ,
Yeterdi dünyaya..
Derken, boşluğunda karartıların
sesim yankılandı.
Ben varım, duvarlar var .
Ben varım, sesim var.
Ben varım yalnız..
Ürkmedim.
Bu sefer sarılmadım bile kendime.
Usul usul bıraktım ellerimi
Yıldızlı gölgelerden baki olana .
Havaysa Aralık; üşümedim vallahi.
Bildim çünkü bu esintiyi,
Bak yine
Kendini hatırlattı Mevla.
Hatırladım .
Utandım.
Yemin ettim, yarına.
Asıl şimdi yeterdi Dünya’ya..

Şeymanur ARICI 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir