İSMET VE BEN İNSANDIK

0
51
views

İSMET VE BEN İNSANDIK

Her gece odama sızan ayın ışığında boğulurken yaşım kaçtı ? Köşe başındaki bakkalda o çok sevdiğim şekerleri almadı diye anneme kızdığımda yaşım kaçtı? 

Ne muhteşem bir döngü. Zincirin tüm halkası benden, bana uzanıp gidiyor. Yunus’un; ‘ Bir ben var benden içeri’ dediğini şimdi anladım. Peki, ama sonu nerede bu iç’in.

Daha önce Tanrının kudreti ile yaratıklarından en üstünü olmaktan böbürlenirdim . Düşündüm ve insan olmak ilk defa ürküttü beni. Tutunacak bir dal aradım fikrime. Ben zaten naif yürekli bir insandım; acılarla oynaşamam. Hiç fark etmezdi nerede olduğum. Kim ki şu yanımdaki!  En bedbahtı, en âlimi de olsa fark eder mi ?

Ben buydum ve terzim Allah’tı. Hatalıysam dahi ben kalbi topallamış aksaklardandım. Küregen kadar zalim değilsem de üstüme çöreklenen bu acılar revaydı . Evet, evet revaydı bana. Kimi zaman kalbin hakkıdır dağılmak. Yeniden bir oluş ve teselli ister. ‘’ Rabbin her şeye şahit olması yetmez mi(41:53) ? ‘’ dedi, dedim yetmez ise bu yaşamak yükü bende baki kalsın… Bırakın da yorulayım yahu. Dizlerimin bağı çözülsün ve yine yaşarken öleyim kerelerce. Beni adam edecek Tanrı nasıl olsa , kalsın bu yaşamak yükü omuzlarımda..

Sonuçta Tanrı’nın İsmet ÖZEL’e verdiği hata payı benim de hakkım değil mi ? İsmet mi kim ? İnsanlardan çok bir insandı, öyle ki ilmek ilmek işledi beni o şiire. Ömrüme ibret oldu Münacaat. Ondan da öyle gördüm, benim törem bu. Bırakın kalsın bu yaşamak yükü omuzlarımda, Tanrı beni elbet adam edecek.

Şeymanur ARICI

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here