Hiç

Paylaşın:

HİÇ

Gün ışığı dolu gözlerine savrulan

Karanlık bir çığlık kopuyor göğe doğru,

Sahi neydi gün ışığı gerçekten

Bir an mıydı?

Bir umut muydu?

Mutluluk muydu? 

Sabahın ilk ışıkları ile beliren…

 

Ne çok şey tükeniyor içimizde…

Kalbimizde filizlenen umut tükeniyor,

Çöl ortasında serap,

Ağrı Dağı tepesinde kar,

Bir çocuk gülüşü,

Ve akrep ile yelkovanın yarışı tükeniyor…

 

Bir akşamüstü tepelere vuran kızıllık,

Yaprakların ahengi,

Göğe bakan insan sayısı tükeniyor

Kaldırım taşlarında çizgilere basmadan yürümeye çalışan,

Karınca yuvalarını atlayarak geçen,

Yerde beslenen kuşu ürkütmeden yürüyen,

Bir tebessüm ağacı ile yürüyen insan sayısı tükeniyor…

 

Tükettik ne varsa; dünyaya dair, insanlığa dair,

Ardımızda belki bir kaç kırık kelime,

Bir kaç yarım cümle bıraktık…

Belki saman kağıdına yazılmış bir name,

Birkaç renk öbeği bıraktık bir resim kağıdına,

Ya da kapı eşiğine sinmiş bir çift pabuç…

Belki de bir ‘hiç’lik denizi bıraktık ardımızdan…

Tanımlanmamış bir ‘hiç’lik…

 

Sebile ÖZGEZ

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir