Ben’likten BİZ’liğe

Ben’likten BİZ’liğe

Bizi biz eden özelliklerimiz çoktur ve önemlidir. Biz derken kelimenin kastedildiği gibi beni, benden olanı, benle olanı, yani “Ben”i ilgilendiren her şeyi içine alır.

Biz derken kolay değildir bu kelimeyi anlamak. Herkes o “Biz”in içine giremez. Yukarıda ifade ettiğim gibi benden olmalı, benle olmalı.”Biz” olmak için, benimle ağlamalı, benimle gülmeli, benimle hissetmelidir. Aksi halde “Biz”in “Ben”den farkı kalmaz.

Biz olmayı başarabilirsek, hayatınızda çok şey kendiliğinden değişir. Hiç bir şey yapmaya gerek yok, kendimizi ifade etmeye gerek yok. Çünkü “Biz”in içinde “Ben” kendi değerini ister istemez layıkıyla bulur zaten.”Biz”,”Ben”i adına yakışır şekilde onure eder.

Biz olabilirsek şayet “Biz”i kimse,”Ben, Sen, O” yapamaz. Kimse üzemez, yıkamaz, yenemez. Biz olduktan sonra aşılmayacak engel yoktur.

“Biz”in kıymetini anlayan “Ben”ler her zaman ne kadar mutlu olduklarını anlayacaklardır.

Belki de bizim son dönemlerde en fazla ihtiyacımız olan ve bir türlü de başaramadığımız mesele “Biz” olamamaktır. Şehit Liderimiz Muhsin Yazıcıoğlu’nun suikastının de çözülmemesinin sebeplerinden biri de aslında budur.
“Ben”leri “Biz” yapan şehit olduktan sonra, gündelik siyasi meseleler yüzünden kavga eden kardeşler, makam mevki peşinde giden dava arkadaşları, yorulup kenara çekilen ağabeyler, şahsi ikbal için farklı kulvarlarda yürüyen dostlar, iktidar olmak için kopup giden arkadaşlar diye anılmaya başladık. “Biz”den Gidenler de kalanlar da seni çok sevdi, seni çok özledi. Sadece “Biz” olanlar değil seni tüm Ülke özledi…
Son zamanlarda özlemin daha da derinden hissediliyor.
Ancak ne yazık ki senin sevgin, senin karlar altında kalışın ve hâlâ katillerinin bulunmaması bile “Biz”leri bir araya getiremedi. Yeniden, sadece bu davanın çözülmesi için bile “Biz” olup seni şehit edenleri bulamadık.
Kime sorsam bu dava çözülmeli, bu dava için bir şeyler yapmalı demesine rağmen bir gizli el yeniden “Biz” olup gür bir ses ile bu davanın üzerine gitmemizi engelledi ve hâlâ engelliyor.
Nerde hata yaptık diye düşünüyorum, aklıma Galip Erdem Abinin: “En büyük eksiğimiz hâlâ birbirimizi yeterince sevmeyi öğrenememiş olmamızdır.” sözü geliyor. “Biz” ne birbirimizi ne de bu kadar “Ben”leri “Biz” yapan seni sevmemişiz anlaşılan.
Vefa…
Ey “Ben”liğe kapılan ağabeyler…
Vefa’nın sadece İstanbul’da bir semt adı olmadığını; Muhsin Başkan’ı arayan “Biz”e karşı bir sorumluluğunuz olduğunu anlayın…
En azından bunu yapın…
“Ben”liğini bırakıp ömrünü “Biz”im Birliğimiz için harcayan Muhsin Başkan için son bir görevinizi yapın…
Katillerini bulun…
“Ben”likten kurtulup yeniden “Biz” olacağımız günlerin gelmesi ümidiyle……

Ömer UMUR

Yazımızı sosyal medyada paylaşın:
0

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir